Stijltip voor de luie fashionista. Deel 2!

Momenteel zit ik om de 3 weken tijdens de chemo enkele uren met mijn handen in het ijs. Dat doet pijn, ja. Maar het is dat of de kans dat mijn nagels zo broos gaan worden dat ze uitvallen. Had ik al gezegd dat ik chemo haat? Ik haat chemo. Enfin, chemo als medicijn is geweldig, maar de bijwerkingen. Die haat ik.

Dus nagellak (tenzij van die doorzichtige verzorgende) is momenteel uit den boze. Net nu overal van die überschattige DIY nail art foto’s opduiken. En net nu Adele en Lana Del Rey heel de tijd met hun benijdenswaardige ellenlange, puntige Morticia Addams-nagels in mijn gezicht komen zwaaien. Haa, Morticia Addams. Da’s nog eens een stijlicoon.

En de nagels!

Nu, ik moet daar niet onnozel over doen: had ik geen broze chemonagels, zou ik nog altijd niet het geduld noch de nagel hebben voor van die sexy, lange krabbers. Ik ben nogal lui als het op manicures aankomt. Ik benijd vrouwen die hun nagels vanaf het eerste schilfertje opnieuw in de verf zetten. Bij mij gaat het meestal zo: tipwear? Nagel knippen. Opnieuw tipwear? Enkele dagen beschaamd rondlopen met mijn bouwvakkersvingers from hell en pas dan de lak vervangen. Maar nu, beste dudes. Bestaat er iets voor de luie fashionista zoals ikzelf. De nagelring! Dat is een ring waar de echte nagel van een dode oude vrouw op geplakt wordt.


...

Ha! Dat is niet waar natuurlijk. Maar mijn innerlijke Morticia Addams had u toch efkes goed liggen. Nee, een nagelring is dit:                   

Gevonden op Tumblr

Anna-Sara Davik

Bijules

Beeld van Viktorialove.com 

                                                                                                                                                                    

En zei ik al: HOE COOL IS DAT? En hoe hard klink ik net als een veertienjarige jongen?

Zoals het steeds gaat, zijn de mooiste nagelringen de duurste. (Check Bijules) Dus. Alsjeblief H&M, Forever 21 of Accessorize. Maak nagelringen op budget. Ik beloof u: dat gaat aanslaan. Want ik ben niet de enige luie fashionista. Toch? Dudes?           

Stijltip voor de luie fashionista

Nee, eigenlijk is mijn tip geschikt voor een veel breder publiek. De titel zou moeten zijn: stijltip voor iedereen die al eens een broek koopt. Maar dat bekt niet zo goed.

Zelf koop ik ‘wel eens’ een broek. Maar dat is een uitzondering. Ik ben meer een rokjes/kleedjes persoon. Uit weloverwogen stijlinzicht? Maar nee gij! Ik ben gewoon lui. Broeken kopen is voor mij een hel wegens mijn te-korte-benen-syndroom. Er moet steeds noodgedwongen een trip naar de kleermaakster aan gekoppeld worden. Wat ik steeds vergeet en uitstel. En dat besef ik dan pas wanneer ik de broek enthousiast uit mijn kast neem om aan te doen.

En dan krijg je dit: beteuterde voetjes. En mét schoenen?

Nog te lang.

En je ziet niet eens mijn fabuleuze schoenen.

Zoals op de avond van mijn eindejaarsbal. Mijn date was onderweg en ik stond daar met een broek aan (een broek op mijn eindejaarsbal ja. Ik wou ‘speciaal’ doen.) waar nog zeker 50cm (ik overdrijf voor een dramatisch effect) af moest. Paniek. Maar dan kwam de MacGyver in mij naar boven. Al wat ik nodig had was een eettafel om op te staan, tape en een mama om mij te helpen. Gelukkig waren al deze elementen voorhanden. En zo kwam het dat mijn date al voor de deur stond in de cabrio van zijn mama terwijl mijn mama mijn broek nog aan het omtapen was. Maar wat vonden we onszelf volwassen.

Onlangs kocht ik nog eens een broek. Ik wilde ze gisteren aandoen. Helaas. Geen mama of tape, enkel een eettafel. En toen bedacht ik plots een veel elegantere en makkelijkere oplossing: travestietenschoenen! Zo van die met een platform onder de voet en dan nog een gigantisch hoge hak. Als je dan toch nog je broek moet laten inkorten, heb je volgens mij last van dwerggroei.

Tadaa!

Fuck naald en draad. Happy feet!

Travestietenschoenen. Dat ik daar nog niet eerder aan gedacht had. MacGyver lacht trots naar mij vanuit de televisiehemel. Ik voel het gewoon.

En jullie, dudes? Praktische tips?

Broek: Forever 21 :: Roos-witte schoenen: H&M :: Glitter shoes: Jeffrey Campbell

Omdat we altijd willen wat we niet kunnen hebben.

Maar eerst en vooral: amai! Dat is veel te lang geleden. Die laatste chemokuur kwam iets harder aan dan verwacht. De bijwerkingen ga ik jullie besparen want die zijn net als trends (denk Prada-bananenprint) van voorbijgaande aard. Dus daar gaan we geen tijd aan verspillen. Het enige dat ik erover zal zeggen: ik was zo vermoeid dat ik geen banaan (weer bananen! Zijn ze dan toch tijdloos?) kon pellen. En nee, dat is geen spreekwoordelijke vrijheid. Letterlijk. Geen banaan kunnen pellen. Laat staan bloggen. Maar vanaf vandaag gaat het beter. Dus ik ga proberen wat posts op voorhand in te plannen voor wanneer ze mij volgende week weer platspuiten. Voor de voorlaatste keer wel!

Tot de orde van de dag nu. Mensen willen altijd wat ze niet kunnen hebben. Vrouwen met stijl haar, willen krullen. En vrouwen zonder haar, willen lang haar. De ironie? Na jaren lang haar ben ik beginnen experimenteren met korte kapsels. Pony’s, een half geschoren hoofd, lang vooraan en ultrakort achteraan (denk aan mannelijke vrome joden*), you name it, ik heb het gehad. En NET toen mijn haar flink aan het uitgroeien was, komen ze met het nieuws dat ik aan de chemo moet. Dude! Weer helemaal opnieuw beginnen.

Vanaf begin mei zou het terug beginnen groeien aan 1 cm per maand. Begin juli trouwt een goede vriendin van mij. Dan zit ik aan 2 cm. Dat is weinig om iets tof mee te doen. Een gevangeniskapsel (i.e. makkelijk in onderhoud en er kan door de bitchy celgenoot niet aan getrokken worden). Lelijk.

MAAR! Dan moest ik denken aan een van mijn heldinnen Isabella Blow. Kort haar vaak, nooit echt goed in model, maar geen kat die het zag. Want Isabella was (naast de ontdekker van Alexander McQueen, Philip Treacy, Stella Tennant, Sophie Dahl etc) de vrouw van de attitude en fabuleuze hoedjes. 

Wat een wijf! Dus dat word ik tot ik van mijn concentratiekampkapsel af ben. De vrouw van de fabuleuze hoedjes. Creaties van Philip Treacy, Stephen Jones (gewéldige expo in Momu vorig jaar!) en Christophe Coppens liggen ver boven mijn budget. Helaas.

MAAR! Ik ben al wat naar betaalbare exemplaren beginnen zoeken op Etsy. 

The Millinery Shop

Sunshine and Carousels

Luna on the Moon

Luna on the Moon

Oké, oké, die kat is niet echt wedding material. Maar hoe skattig!

Favorietjes? Nog andere suggesties? Deel, dudes!

*Meer over mijn liefde (of 'rare goesting' al naargelang uw eigen voorkeuren) voor joodse mannen lees je hier!

It's Joan!

Zoals beloofd. Een eigen creatie vandaag. Met dank aan Alber Elbaz van Lanvin (voor H&M, ja ja) voor de sjaal.

Sjaal: Lanvin for H&M  Kleedje: vintage

Als ik er ongemakkelijk uitzie, is dat omdat dat ook zo is. Ik sta niet graag op foto. Dat modeblogs er voor een groot deel uit bestaan om foto's van jezelf te nemen, daar had ik tot vandaag niet over nagedacht. Het zweet breekt mij uit. En deze keer niet enkel door de vapeurs (handen in de lucht voor de premature menopauze!). 

Zelf was ik heel enthousiast over de drapering van de sjaal. Want als je je ogen half sluit en je hoofd een beetje schoon houdt, lijkt het net écht haar. Niet? Een soort sixties kapsel. Nee? Jawel! 

Mijn lief vond keihard van niet. Maar een vriend die net op bezoek kwam heeft mijn hele avond goedgemaakt: 'ge hebt iets weg van Joan uit Mad Men'. Ha! Take that, cancer!

The lovely Joan uit Mad Men

Ik weet niet waarom ik zo blij was dat het (voor mij dan) op echt haar leek. Want het is geen haar. Dat ziet iedereen. En dat is ook oké. 

Maar doen alsof, zit in de menselijke natuur denk ik. Het helpt soms om jezelf voor de gek te houden. Misschien zien groenteburgers er vaak uit als vlees omdat die hard carnivoren zo sneller over de streep getrokken worden onder het motto 'net echt!'. Waarschijnlijk is het onder hetzelfde motto dat Donald Trump het overgebleven haar op de zijkant van zijn hoofd laat groeien om het dan als een toef slagroom op zijn kale hoofd te draperen. Of hij heeft het gewoon te koud met een kaal hoofd. Kan zijn. I feel your pain, D. 

Er is nog één iets dat ik zou willen meegeven. Een les die ik geleerd heb door alles wat ik nu meemaak, de emotionele rollercoaster. Een wijsheid waar iedereen iets aan heeft: het maakt niet uit hoe kaal, ziek of lelijk je 's ochtends uit bed rolt. Je zal er altijd beter uitzien dan Donald Trump. Amen.

Toedels, dudes.

Lenalena

Fashion > cancer

Als je een verkoudheid hebt, post je het op Facebook. Wanneer je kanker hebt, zwijg je hierover in alle talen. Omdat je eerst zelf van de schok moet bekomen Maar na die schok blijf je dat nog voor jezelf houden. Waarom eigenlijk? Ander slecht nieuws heb ik vroeger ook al via Facebook gedeeld: ‘ik ben vanavond twee keer van mijn stoel gevallen’ (echt gebeurd) of ‘ik heb gedroomd van Marylin Manson’ (eveneens echt gebeurd en ik verzeker u: ik val nog liever 10 keer op dezelfde avond van mijn stoel).

Misschien is het omdat je schrik hebt om voor eeuwig ‘het kankermeisje’ te worden. Schrik dat mensen te veel medelijden gaan hebben.

Want het zou ook heel makkelijk zijn om medelijden te hebben met jezelf. Schminken? Waarom? Make-up zal die kaalheid niet verbergen. Jezelf optutten? Pff. Hoe kan je kaal, ziek én vrouwelijk zijn? En hoe kan je in godsnaam een hooddfoek dragen en er toch sexy (lees: niet als een bekeerlinge) uit zien?

Dit zijn de vragen die je vanuit je zetel, stinkend in je trainingsbroek en met een doos Oreo’s in de hand naar Dr Phil en Dr Oz roept. Alsof je nog geen dokters genoeg gezien hebt. Dat is de makkelijke optie. Maar je leven on hold zetten à la “wanneer de behandeling voorbij is, dan…” is dom. Je leven is er nog steeds, de omstandigheden zijn alleen gigantisch veranderd. En daarbij: ik heb niet eens een trainingsbroek.

Nee, want ik tut mij graag op. Uitdrukken wie ik ben door mijn outfits maakt mij gelukkig. En net nu ik soms ongelukkig ben, heb ik dat het hardst nodig. En net nu ik het het hardst nodig heb, is het nog nooit zo moeilijk geweest. Alles lijkt momenteel een opdracht. En turbans zijn plots noodgedwongen mijn stijlkenmerk geworden. En passen die bij alles? Naaaah darling!

Een blog en hopelijk enkele lezers zullen mij de schop onder mijn kont geven die ik op sommige dagen nodig zal hebben.

Maar potentiële lezer, wees niet bang: dit is geen kankerblog. Fashion  > kanker. Het is alleen een aanzet.

Hieronder enkele ladies die een turban rocken. Laat u inspireren, draag er ook een wanneer uw kapper weer dacht dat ge 10 en niet 3 cm zei en maak er een trend van! 

Alle afbeeldingen via We Heart It. Check meer turban galore op mijn We Heart It- profiel.

Mijn eigen creatie: coming soon! Als in… morgen.

Toedels, dudes.

Lenalena