Uniform.

Als student kon ik bij onze lokale Blokker beginnen werken. Het loon was afgesproken, het uurrooster lag vast, de papieren waren getekend.  Blij verliet ik het kantoortje en liep ik de winkel door naar buiten. Aan de kassa pauzeerde ik even om mijn toekomstige collega te groeten: 'tot zaterdag!'. Twee stappen buiten besefte ik wat ik net gezien had. Achterwaarts kwam ik op mijn passen terug tot bij het meisje achter de kassa. Ongerust vroeg ik haar 'moeten wij DAT aandoen om te werken?' Ze knikte vrolijk, onbewust dat ze het lelijkste oranje-beige meest vormeloze hemd met Blokker logo OOIT aan had. Lang verhaal kort gemaakt: ik heb niet één dag bij Blokker gewerkt.

Uniformen: niet voor iedereen! Maar zelfs in hun vrije tijd hebben veel vrouwen een soort uniform.  Het witte hemd, de zwarte broek en de comfortabele maar elegante Repetto ballerina’s. Het zijn basic elementen die elke vrouw -volgens de modemagazines dan toch- in haar garderobe moet hebben. Combineer ze samen met een statement accessoire en boem! Je hebt een klassieke maar tijdloze en keer op keer feilloze outfit. Zoals een uniform.

Tenzij je Lenalena bent. Ballerina’s? Daar zijn mijn onderbenen te kort en te scheef voor. (Het lijkt soms alsof mijn onderbeen NAAST mijn knie staat. ) Een zwarte broek? Dan lijk ik –tenzij met skinny jeans- op de brave onderkant van een Scala meisje. Een wit hemd? Dan vragen mensen mij spontaan ‘voor mij ne cola en een portie kaas’. Ik sta er absoluut niet mee.

Dus heb ik mijn eigen versie van het uniform gemaakt. Een witte T shirt, een zwarte maxi en flatforms.
Basic. Buiten de sjaal uiteraard en de riem die nodig is om te verbergen dat ik de rok ingenomen heb met een veiligheidsspeld.

Overdreven poseren is een gevolg van beseffen dat je foto's van jezelf aan het nemen bent om op internet te zetten.

De rok maakte ik vorig jaar samen met mijn oma in haar keuken. Lees: ik zei wat ik moest hebben terwijl zij aan de naaimachine zat. Goeie deal. Ik kreeg zelfs nog pannenkoeken achteraf. 


Intussen komt de zoom los, maar ik vind het wel cool zo. 

Onlangs postte ik op Instagram een gedroomde turbancreatie die ik sinds dan probeer te recreëren.

Maar zonder frou –bald as Britney, bitches- is het echt niet mooi bij mij. Dus ook daar moest ik mijn eigen versie van maken. Een beetje à la Rihanna. Toch? Niet? Van héél ver dan!

Helemaal gewonnen voor het concept flatforms trouwens. ZO. COMFORTABEL. Misschien moet ik eens investeren in een duurder en duurzamer paar. De zool van mijn F21 exemplaren komt al los...

Dé 'Marina-riem' bij uitstek volgens mijn vrienden.

De groene ring met vloeistof heb ik sinds mijn tienerjaren. Hoe een eerste date NOG ongemakkelijker maken? Zo:

DATE: Wat zit er in die ring?

LENALENA: Vergif.

DATE: Haha!

LENALENA: Serieus.

DATE: Hm.

En jullie, dudes: wat is jullie uniform? En kunnen jullie een wit hemd aandoen? Teach me how!

X

Ge moet daar niet eens kaal voor zijn.

Dudes, echt waar: turbans zijn kei-in. OK, het kan zijn dat ik een vertekend beeld heb van de realiteit aangezien ik vaak in ziekenhuizen rondhang, maar toch: doe de boekskes eens open of wandel een H&M binnen. Turban GALORE!

En aangezien ik al vaak van vriendinnen de vraag kreeg: ‘maar hoe doet gij dat?’, dacht ik dat het misschien tijd was voor een tutorial.

Dus bij deze! Onthoud deze wijze woorden en je kan aan de slag: "punt vooraan, dubbele draai, knoopke vanachter en laat u maar gaan." Zou ik dat niet op een beat zetten? En daar een danske bij uitvinden? Zomerhit van 2012 gegarandeerd! The turban song! 

1. Plooi de sjaal dubbel in driehoeksvorm en drapeer hem over je hoofd. Punt vooraan, lange zijde achteraan. Als je omgekeerd begint, zal je eindresultaat nogal moslima zijn. Zo liep ik nochtans in het heel begin rond. De moslima's uit onze buurt waren compleet in de war.

2. Neem de uiteinden van de sjaal vast en vouw ze over elkaar. Niet knopen dus. Knopen = hoofdpijn!  Vouw hierna de uiteinden weer over elkaar. De 'dubbele draai'. Zorg ervoor dat de punt van de sjaal vast zit in de dubbele draai. Dat gaat meestal vanzelf.

3. Draai de twee uiteinden zodat ze zo dun mogelijk worden.

4. Knoop de gedraaide uiteinden vast achter je hoofd en knoop. Langs de achterkant lijkt het inderdaad alsof ik een badmuts aanheb en ik net mijn duikbril heb opgezet. Dat valt tegen. Maar het is de voorkant die telt. Toch? Is dat geen spreekwoord?

5. Nu zit je met de punt van de driehoek vooraan. Wat kan je daarmee doen? Over de dubbele draai draperen en vaststeken tussen de stof. Een stofkuif creëren met andere woorden. Of doen wat ik doe en gewoon beginnen chipoteren tot je tevreden bent:

 

Als ik nog één gouden tip mag geven: hoe onhandiger je bent in het opvolgen van de "punt vooraan, dubbele draai, knoopke vanachter en laat u maar gaan"-techniek, hoe verrassender het resultaat. De beste creaties komen voort uit vergissingen of luiheid. Kijk naar de cornflakes (het resultaat van een potje graan te lang op het vuur te laten staan). Of dub (de voice track vergeten opendraaien in de studio). Of de meerderheid van de kinderen (hoe, gij pakt de pil niet?). 

Veel succes my lovelies!

X

sjaal VERITAS :: vest TOPSHOP :: top H&M :: broek RIVER ISLAND

Wanda Jackson zou jaloers zijn op mijn kleedje.

Dudes! Ik ben eindelijk terug met een outfitpost. Vroeger zou echt niet verantwoord geweest zijn: ik zat met een lekkend oog ten gevolge van de chemo. En had bijgevolg last van uitgelopen "Simonneke van Thuis make-up". 

Serieus. Dus gebeurde er dit:

Dokter: 

Ik ga met een naald uw traankanaal doorprikken.

Lenalena: 

Doet dat pijn?

Dokter: 

Nee, dat is vooral ongemakkelijk. *PRIK*

Lenalena: 

Aaaah-lalala.

Dokter: 

Amai, gij hebt wel een héél klein traankanaal.

Lenalena: 

Misschien is het gezwollen door te wenen: ik heb gisterenavond naar Titanic gekeken.

Dokter: 

Nee, 't is echt klein. Ik zou dat liefst onder verdoving doen. Kom later terug, ik geef een inspuiting onder uw oog en dan kan ik rustig doorprikken.

Lenalena: 

(ik ben moe, wil naar huis, heb écht geen zin om later terug te komen) 

Nee, we gaan nog één keer proberen, prik maar eens GOED door.

Dokter: 

*PRI-I-I-I-I-I-K!*

Lenalena: 

God miljaaaaaaaaaar!

Dokter: 

Ja, ik zit erdoor. 

Lenalena: 

Is het dan opgelost?

Dokter: 

Nee, want uw traankanaal was niet verstopt.

Leen: 

Aaaaaaargh!

Maar ‘t is dus vanzelf overgegaan. Voorts is de stralingskuur begonnen en mag ik voorlopig geen décolleté dragen. SAY WHAT?! Kent ge het principe ‘geen vies gezicht trekken wanneer de klok twaalf uur slaat, want dan blijft uw gezicht VOOR ALTIJD zo staan’? In mijn geval wordt het: 'wanneer uw décolleté nu een beetje rood zou worden door de zon, blijft die kleur door de bestraling VOOR ALTIJD.’ En plus hebben ze ook nog een tattoo gezet tussen mijn tieten die op een meeëter lijkt, daar vertel ik volgende keer wel iets over. 

We zijn momenteel 2 weken ver en het geen décolleté dragen komt nu al mijn strot uit. Net zoals toen ik voor ELLE een maand hetzelfde hoog uitgesneden kleedje moest dragen. Ik mis mijn décolleté. Poeh.

Dus is hier -in tegenstelling tot vorige keer- mijn tietloze maar franjerijke outfitpost. Met bijpassende soundtrack van franjequeen Wanda Jackson. 

Ik hoop dat wanneer ik 80 ben, ik nog in mijn franjekleed pas. En dat ik dan even cool kan staan shaken met een hete jongere Jack White. 

Geen BH volgende keer!

Neenee, maar ik wou dus bewust een vogelverschrikker nadoen hè.

Het kleedje en de legging zijn van de H&M FAA collectie. Het vroeg veel discipline om niet met elk stuk naar de kassa te lopen. Maar eigenlijk... Shoppen voor een goed doel (25% van de opbrengst gaat naar het vergroten van de bewustwording rond safe sex) is niet echt shoppen. Eerder 'helpen'! Niet? Dus kocht ik de bustier ook. Nu nog een miniliposuctie. Of zo'n spray-on sixpack!

De moustache-ring is een hit bij de verpleegsters. "Groeit uw haar al terug?" "Ja, kijk: ik heb zelfs al een snor." De ring komt van Rings'n'Things, een aanrader. Super cheap!

Toedels, dudes!

Kleedje + legging + schoenen: H&M  ::  Sjaal: Veritas  ::  Zonnebril: Nasty Gal  ::  Moustache-ring: Rings'n'Things

Mooi zou ik het nu niet noemen.

Amai dat is lang geleden! Ge dacht toch niet dat ik dood was zeker?

Geen paniek: ik was rustig aan het nagenieten van de laatste chemo. De LAATSTE! Ook wel gekend als ‘de chemo die me leerde dat “last but not least” geen hol gezegde is.’

Maar genoeg kankerpraat, let’s talk fashion. Of nee. Muziek. Of allebei!

De muziek die ik speel terwijl ik mee aankleed, heeft een heel grote invloed op de gekozen outfit. Muziek doet dat. Het kan je een extra boost geven wanneer je voor de spiegel staat en twijfelt 'kan ik zo wel buiten komen?'.

Maar als je daar ’s ochtends geen tijd voor hebt (niet iedereen kent de geneugten van het ziekteverlof), is er nog de themesong-methode van Ally McBeal die je doorheen heel de dag kan toepassen om je een boost te geven. (Ik schreef er een paar jaar geleden hier een hele post over.)

Mijn themesongs veranderen naarmate er nieuwe fases aanbreken. Ze geven kracht wanneer je eigenlijk onder een deken zou willen kruipen of beginnen wenen en plein public.

Mijn ‘oh nee ik heb kanker’ themesong was Delay van Intergalactic Lovers. Op endless repeat in mijn hoofd terwijl ik onder honderden scanners moest of voor de zoveelste keer naar een operatiekamer gerold werd.

De ‘amai die chemo is niet om te lachen’ fase, werd vrolijk opgeluisterd door Hold On van Alabama Shakes.

En nu! Het lied van de wederopbouw. Get Myself Together van de über fabuleuze Robyn.

En het Robyn lied inspireerde op zich dan weer een outfit die mij een boost moest geven en zo is de cirkel rond.

Iets meer dan een jaar geleden zag ik Robyn in Club 69. Ze zag er weer oh zo eigenzinnig uit: een legging met afschuwelijke print, platforms en een jeans die kapotgeknipt was tot hij leek op de gereedschapsriem van Bob De Bouwer.

foto: StuBru

 Zo cool. Of zo lelijk? Interessant in elk geval. Dus ik knipte eens thuisgekomen ook een jeans kapot. En ta-dah:

Zeg ook 'hallo' aan mijn Barbiefoef!

Toegegeven: als ik deze outfit draag, doe ik een zwart kort rokje aan om het Barbiefoef-effect te vermijden. Maar voor de outfitpost wou ik full on Robyn gaan.

En full on tieten, ja. Ik ben gewoon zo blij dat ik ze nog heb, dat ik liefst elke dag topless zou rondlopen. Maar ik wil er nu ook weer niet 'zo'n blog' van maken. Hot Marijke zou het nooit te boven komen.

                          

"Is dat nu mooi?" Nee, natuurlijk is dat niet mooi. Maar wat dan wel...? Ik luister!

Toedels, my dudes en tot gauwer dan vorige keer!

X

Sjaal: Veritas  ::  Body: American Apparel  ::  Legging: H&M :: Jeans: DIY  :: Schoenen: Jeffrey Campbell

Erfstuk.

Bij veel fashion bloggers gaat het zo: “This vintage YSL used to be my mom’s. Now I wear it.” Of nog irritanter: “My grandma left me this 2.55 Chanel bag. My grandfather bought it for her as an anniversary present.”

Ja. Tof. De duurste winkel waar wij ooit gingen shoppen was een ESPRIT. En ja, ik heb nog een kokerrok van ESPRIT die mijn mama droeg op mijn eerste communie. Maar dat klinkt niet even cool hè?

Nu is er een familiestuk dat misschien iets cooler is. Een leren biker jacket. Mijn nonkel was 18 toen hij hem kocht. De ironie? Ik heb in heel mijn leven nog nooit meer op de 18 jarige versie van mijn nonkel geleken. Lees: ik heb er nog nooit zo mannelijk uitgezien. Geen haar (pluis buiten beschouwing gelaten) en geen vrouwelijke wimpers meer. En nog maar 1, 5 wenkbrauw. Niet dat mijn nonkel dat laatste ook heeft, maar ik wou het gewoon even meegeven.

Het enige probleem? Het is een wel heel mannelijk model aan de schouders. Als je zo groot en elegant bent als een Hannelore Knuts, kom je daar mee weg. Ik ben klein en struikel vaak. 

Wat jullie? To wear or not to wear? That's the fashion blogger’s question…            

En dit vond ik nog in een van de zakken:

VINTAGE STIMOROL! Eat that, Chanel.

En om af te sluiten nog de perfecte track voor deze outfit. Zet hem op terwijl je een comment achterlaat!

Toedels, dudes!

Stijltip voor de luie fashionista. Deel 2!

Momenteel zit ik om de 3 weken tijdens de chemo enkele uren met mijn handen in het ijs. Dat doet pijn, ja. Maar het is dat of de kans dat mijn nagels zo broos gaan worden dat ze uitvallen. Had ik al gezegd dat ik chemo haat? Ik haat chemo. Enfin, chemo als medicijn is geweldig, maar de bijwerkingen. Die haat ik.

Dus nagellak (tenzij van die doorzichtige verzorgende) is momenteel uit den boze. Net nu overal van die überschattige DIY nail art foto’s opduiken. En net nu Adele en Lana Del Rey heel de tijd met hun benijdenswaardige ellenlange, puntige Morticia Addams-nagels in mijn gezicht komen zwaaien. Haa, Morticia Addams. Da’s nog eens een stijlicoon.

En de nagels!

Nu, ik moet daar niet onnozel over doen: had ik geen broze chemonagels, zou ik nog altijd niet het geduld noch de nagel hebben voor van die sexy, lange krabbers. Ik ben nogal lui als het op manicures aankomt. Ik benijd vrouwen die hun nagels vanaf het eerste schilfertje opnieuw in de verf zetten. Bij mij gaat het meestal zo: tipwear? Nagel knippen. Opnieuw tipwear? Enkele dagen beschaamd rondlopen met mijn bouwvakkersvingers from hell en pas dan de lak vervangen. Maar nu, beste dudes. Bestaat er iets voor de luie fashionista zoals ikzelf. De nagelring! Dat is een ring waar de echte nagel van een dode oude vrouw op geplakt wordt.


...

Ha! Dat is niet waar natuurlijk. Maar mijn innerlijke Morticia Addams had u toch efkes goed liggen. Nee, een nagelring is dit:                   

Gevonden op Tumblr

Anna-Sara Davik

Bijules

Beeld van Viktorialove.com 

                                                                                                                                                                    

En zei ik al: HOE COOL IS DAT? En hoe hard klink ik net als een veertienjarige jongen?

Zoals het steeds gaat, zijn de mooiste nagelringen de duurste. (Check Bijules) Dus. Alsjeblief H&M, Forever 21 of Accessorize. Maak nagelringen op budget. Ik beloof u: dat gaat aanslaan. Want ik ben niet de enige luie fashionista. Toch? Dudes?           

Stijltip voor de luie fashionista

Nee, eigenlijk is mijn tip geschikt voor een veel breder publiek. De titel zou moeten zijn: stijltip voor iedereen die al eens een broek koopt. Maar dat bekt niet zo goed.

Zelf koop ik ‘wel eens’ een broek. Maar dat is een uitzondering. Ik ben meer een rokjes/kleedjes persoon. Uit weloverwogen stijlinzicht? Maar nee gij! Ik ben gewoon lui. Broeken kopen is voor mij een hel wegens mijn te-korte-benen-syndroom. Er moet steeds noodgedwongen een trip naar de kleermaakster aan gekoppeld worden. Wat ik steeds vergeet en uitstel. En dat besef ik dan pas wanneer ik de broek enthousiast uit mijn kast neem om aan te doen.

En dan krijg je dit: beteuterde voetjes. En mét schoenen?

Nog te lang.

En je ziet niet eens mijn fabuleuze schoenen.

Zoals op de avond van mijn eindejaarsbal. Mijn date was onderweg en ik stond daar met een broek aan (een broek op mijn eindejaarsbal ja. Ik wou ‘speciaal’ doen.) waar nog zeker 50cm (ik overdrijf voor een dramatisch effect) af moest. Paniek. Maar dan kwam de MacGyver in mij naar boven. Al wat ik nodig had was een eettafel om op te staan, tape en een mama om mij te helpen. Gelukkig waren al deze elementen voorhanden. En zo kwam het dat mijn date al voor de deur stond in de cabrio van zijn mama terwijl mijn mama mijn broek nog aan het omtapen was. Maar wat vonden we onszelf volwassen.

Onlangs kocht ik nog eens een broek. Ik wilde ze gisteren aandoen. Helaas. Geen mama of tape, enkel een eettafel. En toen bedacht ik plots een veel elegantere en makkelijkere oplossing: travestietenschoenen! Zo van die met een platform onder de voet en dan nog een gigantisch hoge hak. Als je dan toch nog je broek moet laten inkorten, heb je volgens mij last van dwerggroei.

Tadaa!

Fuck naald en draad. Happy feet!

Travestietenschoenen. Dat ik daar nog niet eerder aan gedacht had. MacGyver lacht trots naar mij vanuit de televisiehemel. Ik voel het gewoon.

En jullie, dudes? Praktische tips?

Broek: Forever 21 :: Roos-witte schoenen: H&M :: Glitter shoes: Jeffrey Campbell